Ορέγεσαι ορθόν βίον;

«ΟΡΕΓΕΣΑΙ ΟΡΘΟΝ ΒΙΟΝ;».

Την ερώτηση κάνει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος στα «Ασκητικά» του
και μας δίνει και την απάντηση:

«Ορέγεσαι ορθόν βίον; Επιμελού την ταπεινοφροσύνην, διότι χωρίς αυτήν
ορθός βίος δεν δύναται να υπάρξη». Και συμπληρώνει στην συνέχεια:
«Αγάπα την ταπεινοφροσύνην και δεν θέλεις συλληφθή ποτέ υπό διαβο-
λικής παγίδος. Διότι θέλεις γίνει ανώτερος των παγίδων του διαβόλου, επειδή
ανακουφίζεσαι πάντοτε από το οξύτατον πτερόν της ταπεινοφροσύνης».

ΝΑ ΛΥΠΑΣΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.

Μια πολύ μεγάλη αλήθεια μας διδάσκει ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος,
λέγοντας να λυπόμαστε πριν απ᾽ όλα, τον χρόνο της ζωής μας:

«Τίποτε άλλο δεν πρέπει να λυπάσαι
τόσον, όσον τον χρόνον σου. Αν ξοδεύσης χρήματα, θα μπορέσης και πά-
λι να τα αποκτήσης. Αν όμως χάσης τον χρόνον σου, είναι πολύ δύσκολον
να τον ξαναποκτήσης. Γιατί είναι πολύ λίγος ο χρόνος, που μας έχει χα-
ρισθή στην παρούσα ζωή».

Ας φροντίζουμε λοιπόν για την αιωνιότητα.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ.

Ο Όσιος Ηλίας ο Έκδικος,
μας συμβουλεύει από τα εύκολα, όπως γράφει στο «Γνωμικὸν
Ανθολόγιόν» του: «Από τις αρετές, που εξαρτώνται από μας, οι
σύμφωνες με την δύναμή μας είναι η προσευχή και η σιωπή. Από
αυτές, που δεν εξαρτώνται από μας, αλλά κυρίως από την κατα-
σκευή του σώματος, είναι η νηστεία και η αγρυπνία. Όποιο από
τα έργα αυτά μπορεί να κάνη ευκολώτερα ο αγωνιστής, με εκείνο
πρέπει να καταπιάνεται».

Εμπρός λοιπόν, ας αρχίσουμε.

ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Γράφοντας
«Προς τον Θεόδουλον» ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος τον
συμβουλεύει πως να αποφεύγη τους πονηρούς λογισμούς με τους
οποίους αρχίζει και γεννιέται η αμαρτία. Του αποκαλύπτει λοιπόν
το μεγάλον μυστικόν, που είναι η «νοερά προσευχή», το «Κύριε
Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», λέγοντας:

« Όπως είναι αδύνατο να
περάση κανείς μεγάλον πέλαγος χωρίς μεγάλον πλοίον, έτσι είναι
αδύνατον να διώξη κανείς την προσβολή ενός πονηρού λογισμού
χωρίς την επίκλησιν του Ιησού Χριστού».

Τι καθόμαστε λοιπόν και
δὲν επικαλούμεθα τον Σωτήρα μας;

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

Την διδασκαλίαν αυτήν την βρήκα στον Άγιο Γρηγόριον τον Παλαμά,
που μας λέγει:

«Ποια είναι λοιπόν τώρα η εντολή του Θεού, που
αφορά σ᾽ εμάς; Είναι η μετάνοια. Και ανακεφαλαίωσις της μετανοί-
ας είναι να μη ξαναγγίξουμε στο εξής τα απαγορευμένα… Γιατί η βα-
σιλεία των ουρανών —ω ανέκφραστη μεγάλη δωρεά!— είναι μέσα
μας (Λουκ. ΙΖ/ 21). Σε Αυτόν οφείλουμε να προσκολλώμεθα πάν-
τοτε με τα έργα της μετανοίας, αγαπώντας με όλη την δύναμή μας
Αυτόν, που τόσον μας αγάπησε».

Ιδού η μετάνοια για όλους μας…

ΤΟ «ΚΑΘ’ ΟΜΟΙΩΣΙΝ» ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ.

Ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής (Β. Ἤπειρος) γράφει στα «Εκατόν Πρακτικά
Κεφάλαιά» του τα εξής θεοφώτιστα:

«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ᾽ εικόνα του Θεού. Το “καθ᾽ ομοίωσιν” όμως το έχουν μόνον εκείνοι, οι οποίοι με πολλήν αγάπην υποδούλωσαν την ελευθερία τους στον Θεόν. Γιατί όταν δεν ανήκουμε στους εαυτούς μας, τότε είμαστε όμοιοι με Εκείνον, που μας συμφιλίωσε με τον
εαυτόν Του μέσω της αγάπης. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το επι-
τύχη, αν δεν πείση την ψυχή του να μη δελεάζεται από την εύκολη
δόξα του κόσμου τούτου».

ΟΛΟ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Πρέπει συνεχώς νὰ θυμόμαστε ότι στον κόσμον που ζούμε τίποτε δεν γίνεται τυχαία,
αλλά με την παραχώρηση του Θεού. Αυτό μας διδάσκει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής («Φιλοκαλία» Β´ τόμος)
λέγοντας τα εξής: «Χωρίς την παραχώρηση του Θεού και
αυτοί ακόμα οι δαίμονες δεν μπορούν να υπηρετήσουν τον διάβο-
λον. Γιατί αυτός ο ίδιος ο Θεός επιτρέπει με την πρέπουσα φιλάν-
θρωπη και αγαθή πρόνοια στον διάβολο να επιφέρη με τους υπη-
ρέτες του δαίμονες διάφορες τιμωρίες. Αυτό το φανερώνει καθαρὰ
η ιστορία του Ιώβ, που γράφει ότι δεν μπορούσε διόλου ο διάβο-
λος να πλησιάση τον Ιώβ χωρίς την θέληση του Θεού».

Ό,τι μας συμβαίνει σε αυτήν την ζωή, γίνεται πάντοτε με την παραχώρηση του Θεού,
που όλους, μας αγαπά και θέλει να μας σώση.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ.

Την περιγράφει ο Μ. Βασίλειος στον «Ασκητικόν Λόγον» του με τα εξής σύντομα:

«Ο καλύτερος όρος και κανόνας της εγκρατείας ας είναι ο ακόλουθος: Να
μη αποβλέπουμε στην σαρκικήν απόλαυση ούτε στην κακοπάθεια του
σώματος, αλλά να αποφεύγουμε και στις δυο περιπτώσεις την αμετρία
(δηλ. την έλλειψη μέτρου), ώστε να μη ταράζεται η σάρκα με την πο-
λυσαρκία ούτε και να αρρωσταίνη και να μη μπορή να επιτελέση την
εργασία των εντολών».

Είναι η μέση οδός της εγκρατείας, που οι Άγιοι Πατέρες την έλεγαν «βασιλικήν οδόν».

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ.

Στον «Ε Λόγον εις τους Ψαλμούς» ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μας λέγει ότι ο πνευματικός
αγώνας του πιστού είναι αδιάκοπος μέχρι της τελευταίας στιγμής, που
θα φύγη από αυτόν τον κόσμον. Ιδού τα λόγια του:

«Αυτό το είδος του πολέμου του πνευματικού δεν ανέχεται να δη άοπλον στρατιώτην, αλλά τό-
τε μόνον σταματά η προετοιμασία, όταν διαλυθή το θέατρον του πολέμου.
Και τελειώνει ο πόλεμος αυτός, όταν η ψυχή ελευθερώνεται από το σώμα.
Ώστε όσον χρόνον βρισκόμαστε σε αυτόν εδώ τον κόσμον, είναι ανάγκη να
παλεύουμε, και όταν είμαστε στο σπίτι και όταν πηγαίνουμε στην αγορά και
όταν τρώμε και όταν είμαστε άρρωστοι και όταν είμαστε γεροί. Και μάλι-
στα κατά τον καιρόν της ασθενείας, τότε κυρίως είναι κατάλληλος ο καιρός
αυτής της μάχης, όταν από παντού καταθορυβούν την ψυχήν οι οδύνες, όταν
πόνοι ισχυροί την πολιορκούν, όταν ο διάβολος παραμονεύει και μας πα-
ροτρύνει να πούμε κάποιον πικρόν λόγον».

Αδιάκοπος λοιπόν αγώνας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Δεν γνωρίζεις, παιδί μου, ότι δωρεάν σώζει τον άνθρωπον ο Θεός; Βεβαίως οι κόποι δείχνουν την προαίρεσιν του ανθρώπου και όχι αυτοί καθ’ εαυτοί δύνανται να απαλλάξουν τον άνθρωπον εκ των παθών του, αλλά δια να μάθωμεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν και όχι εις τους κόπους μας, επιτρέπει ο Θεός μετά από κόπον να μην έχωμεν φυλαχθή από το κακόν. Συν τω κόπω να λέμε λοιπόν ότι, εάν δεν φυλάξη ο Θεός τον άνθρωπον, τα έργα του είναι άνεμος και φεύγουν κούφια.


http://analogion.net/IeresMones/IM_AgAntwniou-AZ.htm

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Πως λοιπόν θα δικαιολογηθώμεν, όταν σκεφθώμεν ότι ο Χριστός μας έπαθε τόσα φοβερά παθήματα, χωρίς να πράξη κανένα αμάρτημα, διότι ήτο Θεός; Σκέψου την φοβεράν συγκατάβασιν του απείρου Θεού, να γίνη άνθρωπος και να πάθη τόσα αισχύνης γέμοντα πάθη χάριν ημών των αμαρτωλών, των ενόχων και κατακρίτων! Να ραπισθή εις το πρόσωπον, να Τον μαστιγώσουν, να Τον υβρίσουν, να Τον σταυρώσουν, να αποθάνη με τον πιο κακόν θάνατον, «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου» ( Γαλ. 3,13 ). Αυτός ως Θεός δι’ ημάς τους αμαρτωλούς έπαθε τόσα, τι έχομεν να απολογηθώμεν, εάν δεν υπομένωμεν ένα πειρασμόν δια την αγάπην Του, ή έστω και δια τας αμαρτίας μας;
Δια των θλίψεων σώζεται ο άνθρωπος, χωρίς θλίψεις κανείς δεν εσώθη. Ο δρόμος που πηγαίνει εις τον Θεόν είναι στενός και ακανθώδης και όποιος θέλει να τον περιπατήση, στενοχωρείται και ματώνει και ιδρώνει. Αυτόν ας περιπατήσωμεν, δια να πάμε εις την αιώνιον ζωήν.

http://analogion.net/IeresMones/IM_AgAntwniou-AZ.htm

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Εύχομαι εις τον Θεόν να μας δώση υπομονήν και ηθικόν σθένος, να περάσωμεν και αυτήν την δοκιμασίαν, που μας έδωκεν ο άγιος Θεός προς ωφέλειάν μας. Κάμνετε υπομονήν, ούτως επιτρέπει ο Θεός εις τα γνήσια παιδιά Του, πειρασμούς και θλίψεις, αυτός είναι ο δρόμος που τελειοποιείται η ψυχή, ο πόνος εξαγνίζει την ψυχήν, την κάνει ταπεινήν, πονετικήν, αγαθήν και ούτω καταστρώνεται το έδαφος δια την θείαν επίσκεψιν.
Μην αποκάμνετε εις τους πειρασμούς, διότι δια των πειρασμών προχωρούμεν εις την θείαν κατάκτησιν, οι πειρασμοί, μας γνωστοποιούν ότι είμεθα παιδιά του Θεού και μέλλομεν να κληρονομήσωμεν τον Θεόν.

Τους κακούς λογισμούς, παιδί μου, να τους διώκης, διότι ο διάβολος ποτέ δεν θέλει το καλόν του ανθρώπου. Του παρουσιάζει διαφόρους δυσκολίας, δια να τον πείση πως δεν κάνει τίποτε εις τον μοναχισμόν. Και τούτο διότι τον καίει το μαύρο ράσο, που φανερώνει τον στρατιώτην του Χριστού. Ας έχωμεν πειρασμούς και θλίψεις, και ο Χριστός θλίψεις είχε και με φοβερούς πόνους παρέδωκε την τεθεωμένη ψυχήν Του επάνω εις τον Σταυρόν. Ο Χριστός μας, κρεμάμενος επάνω εις τον Σταυρόν, γυμνός, έρημος, εγκαταλελειμένος, υβριζόμενος από χιλιάδας κόσμου και τόσα άλλα τα υπέμεινε με χαράν δι’ ημάς τους αχαρίστους και ημείς, λοιπόν παιδί μου, να μην υποφέρωμεν ολίγην θλίψιν και πόνον; Ο Χριστός μας, θα μας δείξη εις την δευτέραν παρουσίαν Του τα παθήματα της σαρκός Του ως αποδείξεις της προς ημάς αγάπης, τότε και ημείς, παιδί μου, θα του δείξωμεν την πονεμένην και ματωμένην καρδίαν μας από θλίψεις δια την αγάπην Του. Όλοι οι άγιοι πολύ επόνεσαν, οι μάρτυρες τι και τι δεν υπέφεραν. Δια τούτο έχε υπομονήν και προσεύχου και ο Θεός δεν θα μας αφήση να πονέσωμεν περισσότερον των δυνάμεών μας.


http://analogion.net/IeresMones/IM_AgAntwniou-AZ.htm

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Τους κακούς λογισμούς, παιδί μου, να τους διώκης, διότι ο διάβολος ποτέ δεν θέλει το καλόν του ανθρώπου. Του παρουσιάζει διαφόρους δυσκολίας, δια να τον πείση πως δεν κάνει τίποτε εις τον μοναχισμόν. Και τούτο διότι τον καίει το μαύρο ράσο, που φανερώνει τον στρατιώτην του Χριστού. Ας έχωμεν πειρασμούς και θλίψεις, και ο Χριστός θλίψεις είχε και με φοβερούς πόνους παρέδωκε την τεθεωμένη ψυχήν Του επάνω εις τον Σταυρόν. Ο Χριστός μας, κρεμάμενος επάνω εις τον Σταυρόν, γυμνός, έρημος, εγκαταλελειμένος, υβριζόμενος από χιλιάδας κόσμου και τόσα άλλα τα υπέμεινε με χαράν δι’ ημάς τους αχαρίστους και ημείς, λοιπόν παιδί μου, να μην υποφέρωμεν ολίγην θλίψιν και πόνον; Ο Χριστός μας, θα μας δείξη εις την δευτέραν παρουσίαν Του τα παθήματα της σαρκός Του ως αποδείξεις της προς ημάς αγάπης, τότε και ημείς, παιδί μου, θα του δείξωμεν την πονεμένην και ματωμένην καρδίαν μας από θλίψεις δια την αγάπην Του. Όλοι οι άγιοι πολύ επόνεσαν, οι μάρτυρες τι και τι δεν υπέφεραν. Δια τούτο έχε υπομονήν και προσεύχου και ο Θεός δεν θα μας αφήση να πονέσωμεν περισσότερον των δυνάμεών μας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Παρήγορον πολύ είναι, παιδί μου, το ότι ο καθείς θα πληρωθή βάσει των κόπων, που κατέβαλε δια την αγάπην του Χριστού. Έχει πολύν κόπον το πράγμα, όταν κανείς σηκώνη ψυχάς της σημερινής εποχής, που διέπει ο εγωϊσμός και το ίδιον θέλημα.
Ας μη χάνωμεν το θάρρος μας, διότι αοράτως πάρεστιν ο Ιησούς, που θα επιτιμήση την τρικυμιώσαν θάλασσαν των πειρασμών και θα φέρη την γαλήνην της χάριτος.
Αγωνίζου επάνω εις τα αφρισμένα κύματα, εσύ επικαλού τον μόνον παντοδύναμον Θεόν: «Κύριε, κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού, και είδε τους πειρασμούς μου και κατάρτισε την ψυχή μου εις το ποιείν
Το θέλημά Σου, ότι Συ ει ο Θεός μου».

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Επιστολή.
Εύχομαι η γλυκειά μας Παναγία να σε κάνη καλά κατ’ άμφω, να μετριάζη το πνεύμα της λύπης σου, να σου το αντικαθιστά με το πνεύμα της παρακλήσεως δι’ Αγίου Πνεύματος. Όλα τα λυπηρά, μας αποστέλλονται, χωρίς πάσης αμφιβολίας, δια θεραπείαν της νοσούσης ψυχής μας, όπως δια των θλίψεων εμέση το φαρμάκι της ηδυπαθείας και παντός πάθους. Κυρίως δια των θλίψεων καταφαίνεται η αγάπη του ουρανίου Πατρός εις τα ιδικά Του παιδιά, όπως μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού και προστεθή αιώνιον βάρος δόξης! Όσον και αν θλιβώμεν εις αυτόν τον εφήμερον κόσμον, μίαν ημέραν θα παύσουν τα θλίβοντα ημάς. Από τα θλιβερά εκείνα τα μετά θάνατον, την κόλασιν, κ.λ.π. να μας λυτρώση καθ’ ολοκληρίαν ο Χριστός μας και η Παναγία μας, να μη τα ίδουν τα μάτια μας, διότι, εάν μόνον η σκέψις της κολάσεως είναι κάτι τρομερόν, πόσον μάλλον, όταν κανείς καταδικασθή αιώνια να βιώση εν αυτή!
Ας παρακαλώμεν να μας λυπηθή ο Θεός, και ας μας αξιώση πάντα με ταπείνωσιν να ζητώμεν το θείον Του έλεος και την συγχώρησιν, διότι είπεν Αυτός δια του Αγίου Του Υιού: «Πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε» ( Ματθ. 21,22 ) και «αιτείτε και δοθήσεται». Ναι, αιτούμεν κάθε ημέραν και στιγμήν Αυτόν, όπως μας ελεήση και παραβλέψη τα εν γνώσει και αγνοία πεπραγμένα μας και ελπίζομεν εις τους θείους Του λόγους ότι θα ποιήση έλεος μετά της ταπεινώσεως ημών. Αμήν.